سالها گذشت تا اینکه روزی داغ تبر را روی کمر خود احساس کرد ، با خود گفت : این چنین عمر من به پایان رسید و من بهره ی خود را از زندگی نگرفتم! با فریادی غم بار سقوط کرد و با صدایی غریب که از روی تنش بلند میشد به هوش آمد!

حالا تخته سیاهی بر دیوار کلاس شده بود!

نقش اشکهایم را، که با آهنگ غمناک تنهایی دلم روی دیوار خانه ی دلتنگیهایم

میرقصند، میکشم! به امید اینکه وزی با اولین باران پاییزی شسته شوند